Savithri koos een nobele jonge man als haar echtgenoot. Zij wist dat hij nog maar 1 jaar te leven had en toch trouwde ze met hem. Zelfs de God van de Dood boog voor haar liefde en devotie en gaf haar echtgenoot zijn leven terug.

Savithri
Kunnen de doden weer tot leven komen? Erg vreemd als het waar is, toch? Er is een legende van een vrouw, die haar dode man weer tot leven bracht door haar spirituele krachten.

Zij was een prinses en was onverschrokken wat betreft de problemen. Zij leefde erg gelukkig met haar arme man in het bos. Zij zag de God van de Dood onder de ogen en won het leven van haar man terug. Zij heette Savithri.

De zegen van Godin Savithri
Dit gebeurde een lange tijd terug. Ashwapathi was de koning van Madradesha. Hij was rechtvaardig en nobel en had een vrouw genaamd Malavi. Zij hadden alleen één smart, maar buiten deze treur waren ze perfect gelukkig: ze hadden geen kinderen. Zij volbrachten religieuze plechtigheden om kinderen te krijgen. Zij aanbaden de Godin Savithri. Een jaar ging voorbij, zelfs twee jaren passeerden, maar de Godin antwoordde niet op hun gebeden. Toch gaf het koppel hun pogingen niet op. Zij gingen verder met hun religieuze plechtigheden.

Achttien jaren waren voorbijgegaan en Godin Savithri was blij met hen. Het koppel vereerde de Godin op vele manieren. Ashwapahi zei: “Moeder, ik heb alles. Ik ben gelukkig met mijn vrouw. Mijn onderdanen houden van mij en mijn hovelingen dienen mij met liefde. Maar ik heb geen kinderen. Na mij is er niemand om dit land te beschermen. Moeder, ik wil kinderen om mijn dynastie voort te zetten.” Godin Savithri zei: “Oh koning, niets kan gebeuren als dat niet door Brahma Bhagvaan gewild is. Jij zal een stralende dochter krijgen, dat is Brahma Bhagvaan Zijn wil.” De Godin zegende de koning en verdween.

Enige tijd passeerde en de vrouw van Ashwapathi kreeg een dochter. Zij was een geschenk van Godin Savithri en werd daarom naar Haar vernoemd.

Kies een man die jou waard is
Savithri groeide op. Ze was een jonge vrouw vol van ingetogenheid en ongeëvenaarde deugden. Zij was mooi en helder als een godin. De leeftijd was gekomen om te gaan trouwen. Veel jongelui vroegen om haar hand. Zowel sterke, maar ook moedige, goede en bescheiden mannen. Maar elke prins die haar zag voelde zich meteen nederig: hij voelde dat hij haar niet waard was en trok zich terug.

Ashwapathi was vol bewondering voor de woorden en het gedrag van Savithri. Zij was het centrum van zijn leven. Hij had achttien jaren lang tapas (diepe meditatie en gebeden) gedaan voor zijn dochter en haar stralende levendigheid vulde zijn hart met geluk. Maar de dagen gingen voorbij en zij had nog geen prins gevonden, hoewel knappe en moedige mannen kwamen om met haar te trouwen.
Ashwapathi riep zijn dochter en zei: “Savithri, mijn kind, het is tijd dat jij gaat trouwen. Ga waar je wilt en kies een man die jou waard is.” Hij maakte alles gereed voor haar vertrek.

Sathyavantha 
Savithri’s bedienden en metgezellen gingen met haar mee. Ashwapathi stuurde zijn oude minister met haar mee. Zij bezochten vele koninkrijken. Zij bezochten wijzen, bogen voor hen en ontvingen hun zegeningen. Savithri gaf aalmoezen en geschenken aan heilige n, maar ze ontmoette geen enkele jongeman die haar hart won.
Savithri begon aan haar reis terug naar huis. Op hun weg terug kwamen zij langs een bos. Zij zagen een oud koppel onder een boom. Dichtbij hun was een jonge man, die diep in zijn werk was verzonken. Hij was vruchten aan het schillen en gaf deze aan het oude koppel.
Savithri keek naar hen. Het gezicht van de jongeman was vriendelijk, maar straalde geen licht uit. Savithri staarde met wijde ogen. Zij verloor haar hart aan de stralende mooie jeugd.

Savithri’s nieuwsgierigheid werd nu opgewekt. Zij riep de oude minister en zei: “Meneer, kijk naar het oude koppel en de jonge man onder de boom. Zoek uit wie ze zijn.” De oude minister ging naar de jonge man en vroeg hem: “Wie ben jij? Wie zijn deze oude mensen? Waarom zijn jullie in dit bos?”
De jongeman antwoordde: “Mijn naam is Sathyavantha, en dit zijn mijn ouders. Mijn vader was ooit koning van Salvadesha, zijn naam is Dyumathesna. Mijn vader verloor beide ogen. Zijn vijanden, die aan het wachten waren op het juiste moment, hebben het koninkrijk aangevallen. Mijn blinde vader was gemakkelijk verslagen en zo zijn wij allen in dit bos terechtgekomen.
De minister ging terug naar Savithri en deed verslag van wat hij had gehoord. De waardigheid en moedige blik van de jongeman hadden op het eerste gezicht al indruk gemaakt op Savithri. Toen ze de woorden van de minister hoorde, wist zij dat Sathyavantha een goede en nobele jongeman was en besloot om met hem te trouwen. Haar taak was voltooid, de keus was gemaakt en dus keerden zij terug naar Madradesha.