Degenen die thuis erg strijdig tegen haar waren, begonnen nu openlijk te praten over haar. Tobbend en boos zeiden zij dat de eer van de familie in stof was opgegaan. Maar onder de mensen werd zij gekend als “een grote heilige”, en als de “Radha van Kaliyuga”. Veel mensen achtten het als een grote eer om haar te zien en als dank raakten ze haar voeten aan.

Hier is een verhaal dat haar populariteit illustreert.

Akbar was de grote keizer van de moghuls. Tansen was een lovende muzikant in zijn hof. Tansen had Mira gezien en zo kwam Akbar te weten over Mira. Hij had gehoord Shri Krishna was verschenen voor haar toen zij zong in haar uitzinnigheid van devotie. Ook Akbar wilde haar zien. Zowel Tansen als Akbar besloten om naar de plaats te gaan waar zij woonde.

Vanwege alle ellende die de mohammedanen de Hindu’s hebben aangedaan was het niet gemakkelijk voor de keizer van de moghuls om een vrouw van Rajputafkomst in Rajasthan te zien. Het was riskant om vermomd te gaan, want veel Rajputs waren vijandig tegenover de mohammedanen. Hoewel Akbar in staat geweest was een paar vrienden te maken, had hij toch nog veel vijanden. Volgens het plan van Tansen drongen beiden Chittor binnen onder de dekmantel van apen. Hindu’s doen apen geen pijn.

Zowel Tansen als Akbar kwamen als vermomde kluizenaren de Mandir binnen waar Mira leefde. Op dat moment was Mira aan het zingen en dansen voor Shri Krishna. Haar gezicht was net als een lamp aan het gloeien. Haar stem was zo mooi dat de luisteraars verrukt en verwonderd stonden te luisteren. De hele wereld achter haar gelaten, zong en danste ze voor Giridhar Gopal. Door het zien van Mira, werd de keizer gevuld met wonder en devotie. Hij voelde schaamte dat hij voor een zodanige grote heilige stond in een valse dekmantel van een aap. Hij keurde zichzelf in zijn gedachte af.

“Tansen, kom laten we deze grote heilige eerst opbiechten wie wij werkelijk zijn en haar smeken om vergiffenis.”, zei Akbar. “Edelachtbare, als deze mensen achter komen dat wij niet echt apen zijn, denk dan alleen aan de consequenties. Als zij achterhalen dat u, de moghulkeizer, hier bent gekomen om een Rajputvrouw te zien, zullen zij ons nooit levend laten gaan,” waarschuwde Tansen.

Akbar werd bevangen met devotie en vergat zich in het lied en de dans van Mira. Het lied en de dans eindigden en Mira groette Shri Krishna en ging zitten. Akbar ging naar haar toe en haalde een mooie diamanten ketting tevoorschijn en wilde het plaatsen bij haar voeten. Mira zei: “Alstublieft. Doe het niet. Ik neem niet zulke geschenken aan.”

“Moeder, dit heb ik gebracht als een offer aan Shri Krishna. Bidt en accepteert het voor Giridhar. Ik kan niet terugnemen wat ik gebracht heb voor Shri Krishna. Alstublieft, weigert niet,” smeekte de keizer.

“Is goed dan, het is voor Shri Krishna,” zei Mira en plaatste het sieraad om de nek van de pop van Shri Krishna. De ketting schitterde en greep de blik van iedere bezoeker. Allen vroegen zich af wie zo’n geschenk gegeven had.

Iemand identificeerde het sieraad als bezit van Akbar, maar hoe zou het dan hier gekomen zijn? Via via verspreidde het nieuws zich: de grote moghul keizer is naar de mandir gekomen om Mira te zien, heeft haar voeten aangeraakt en een prachtige diamanten ketting geschonken aan Shri Krishna.

Ratan Simha de Tweede was toen de Rana. Dit nieuws bereikte hem. Hij werd gevuld met woede: “Een moghul heeft niet allen een voet gezet op het land van de Rajputs maar heeft ook nog eens het land levend verlaten na het aanraken van een Rajputvrouw. Wat een schande voor de familie!”

Hij dacht dat Mira zelf, door het lijden van een ascetische leven, verantwoordelijk hiervoor was. Zo begon hij haar lastig te vallen.

Het verhaal gaat door. Geschiedkundig gezien kloppen bepaalde details niet. Tansen trad Akbars hof in 1562 binnen, dat is 15 jaar na Mira’s dood. Als het verhaal waar is, kon Akbar niet de troon bezitten in de tijd van zijn bezoek aan Mira. Over Mira is gezegd dat ze haar laatste adem heeft uitgeblazen in Dwaraka in 1547, toen Akbar nog maar 5 jaar was. Maar het is niet zeker of Mira in 1547 is gestorven.
Ook is er een versie dat Akbar de kroonprins was toen hij Mira Bai ontmoette. Hoe dan ook, dit is een heel populair verhaal over Mira Bai. Wat betreft de details van het verhaal, het moet waar zijn dat Mira later werd onderworpen aan verschrikkelijke martelingen.

De verontwaardige Rana en zijn mannen hebben verschilllende malen geprobeerd haar te vermoorden. Mira accepteerde alles zonder enige protest. Elk gevaar doorstond ze veilig. Haar eigen lied getuigt hiervan:

Samp pitaro, Rana bhejo
Mira hath diyo joy I
Nai dhby jab dekhan lagi
Saligram gayi poy I
Jahar ka pyala Rana bhejyo
Amarit diyo vanoy
Nai doy jaI pevan lagi
amar hogayi joy II
Sul sej Ranane bheji
dijo Mira suvoy I
Sanjh bhayi Mira sovan lagi
mano phul bichoy II
Mira ke prabhu sada sahayi
rakho vidhan hatoy I
Bhakti bhav me mast dolti
Giridhar pai bali joy II

“De Rana zond een mand vol bloemen naar Mira met een slang erin verborgen. Mira, die aan het bidden was, legde haar hand in de mand om wat bloemen te pakken. Wat een wonder! De slang was veranderd in een saligrama (een kleine ronde vormgegeven steen uit de rivier Gandaki. Deze wordt aanbeden als een symbool van Shri Vishnu).
De Rana, die vastberaden was Mira te vermoorden, stuurde een beker met gif. Zij bad tot Shri Krishna en dronk het gif op. Het gif veranderde in nectar.
De Rana liet een bed maken van scherpe naalden. Mira ging erop liggen zodra het donker werd. De naalden die haar lichaam behoorden te doorboren werden bloemen. Mira werd gered van al deze gevaren door niemand anders dan haar Heer. Bedwelmd door immense liefde, dwaalde zij overal af op zoek naar haar Heer door zichzelf helemaal aan Hem te wijden.

Sinds verschillende van haar liedjes een aantal martelingen vermelden door toedoen van de Rana, moet dit wel waar zijn. Hoe was Mira is staat om van zoveel gevaren te ontsnappen? Mira geloofde dat dit kwam door de gratie van haar Heer. Haar aanbidders geloven ook hetzelfde.

De Rana heeft haar nooit in het openbaar geprobeerd te vermoorden. Misschien dacht hij dat het een zonde was om een vrouw te doden en haar te vrezen, of misschien dacht hij dat een dergelijke handeling de mensen, die van haar hielden, woedend zou maken. Toen alle geheime complotten mislukten en Mira door alle geweldadige handelingen ongedeerd was, vervloekte hij haar. “Moge deze lage vrouw zichzelf verdrinken en doodgaan.”

Mira kwam te weten over de wens van de Rana. Ook zij dacht dat het goed was. Als zij zou verdrinken dan zou het een grote verlossing zijn van haar schoonmoeder en haar verwanten. En zij zou dan ook met haar Heer Shri Krishna worden verenigd.

Ze stond naast de rand van het water en bad in haar gedachte tot Shri Krishna: “O, mijn Heer! Neemt mij tot U!” Zij stond op het punt in de rivier te springen, maar een stem leek haar toe te spreken: “Het is een grote zonde om jezelf te doden. Doe het niet, spring niet in de rivier. Ga naar Brindavan.”

Brindavan was de plaats waar Shri Krishna Zijn hele jeugd heeft doorgebracht. Mira ging naar Brindavan. Niemand deed daar moeilijk over het aanzien van de familie. Geen enkel codewoord of procesvoering nam haar vrijheid in beslag. Zij was verlost van de voortdurende angst voor de Rana.

Mira was blij door haar ballingschap en zong en danste voor Shri Krishna: “Mere tho Giridhar, Gopal, Dusaro na koyi” (buiten Giridhar Gopal heb ik niemand).