Shivaji richtte een onafhankelijk koninkrijk op dat een inspiratiebron was voor alle Hindu’s. Maar hij was nog niet gekroond conform de riten van de Shastra’s. Daarom beschouwden velen hem niet echt als koning. Om deze tekortkoming in het leven van Shivaji te verhelpen kwam er een Pandit (priester) uit Kashi naar het zuiden. Deze grote pandit, Gagabhatta, kroonde Shivaji tot Koning in naam in overeenstemming met de riten van de Shastra’s. Deze grote gebeurtenis vond plaats in 1674, toen Shivaji 44 jaar oud was.
Het verheven fort van Raigadh werd de hoofdstad. Nadat hij zijn moeders voeten had aangeraakt en haar zegen had gekregen, nam Shivaji plaats op de gouden troon in het fort. Gagabhatta hield de gouden paraplu boven zijn hoofd, het teken van koningschap en verklaarde dat hij de Chatrapati was geworden. Vrouwen namen zijn aarti. Wijzen en heiligen zegenden hem.
De grote menigte mensen, die zich had verzameld schreeuwen met grote vreugde: “Overwinning aan Koning Shivaji!” De kanonnen op de forten weerklonken. De sultan van Bijapur en de Engelsen erkenden Shivaji als een onafhankelijke koning en stuurden hem geschenken. Samarth Ramdas zong ter ere van dit evenement: “Het land en zijn Dharm zijn verheven. Een koninkrijk van zaligheid is verrezen.”

Shivaji stelde zichzelf niet tevreden met het oprichten van een onafhankelijk koninkrijk door zijn vijanden te verslaan. Hij nam ook herzieningen om ervoor te zorgen dat zijn onderdanen gelukkig en tevreden waren. Voor hem was iedereen uit zijn volk een God en hij zou ervoor zorgen dat niemand hen kwaad kon doen. Zijn soldaten moesten ver gaan om de vijanden te verslaan. Aan deze soldaten had hij een zware regel opgelegd: “De mensen die je onderweg tegenkomt mag niets overkomen. Hun oogst mag niet aangeraakt worden.” Shivaji strafte degene die zijn regels niet opvolgde zwaar. Ook toonde hij genegenheid met de arme boeren uit de dorpen. Zij hadden het heel zwaar te verduren onder het onrecht van de rijke Zamindars (grootgrondbezitters). Shivaji nam het land van de Zamindars over en verdeelde het onder de bebouwers van het land.

Net zoals op de dag van vandaag was ook was onaanraakbaarheid heersend tussen de Hindu’s. De maatschappij had enkele van zijn eigen leden gebrandmerkt tot onaanraakbaren en hield hen op een afstand van de anderen. Shivaji hield ook van hen. Hij nodigde hen uit om in zijn leger te komen vechten en zorgde ervoor dat ook zij hoge posten kregen. Bovendien dienden zij Shivaji en keken tegen hem op met grote toewijding. Ze leden veel voor de oprichting van het onafhankelijke India. Velen van hen gaven hun leven in de gevechten. Shivaji gaf het voorbeeld aan de Hindu’s, dat men elkaar niet moet haten om de religie.

Shivaji interesseerde zich ook in het onderwijs van zijn mensen. De taal Sanskriet had zijn glorieuze positie verloren. Overal heerste het Perzisch. Shivaji zag erop toe dat Perzische woorden werden vervangen door woorden uit het Sanskriet.

Soms wilden Hindu’s, die gedwongen waren mohammedaan te worden, terugkeren naar het Hinduïsme. Het gevaar om het leven gebracht te worden vanwege het geloof was nu toch geweken, maar de Hindu’s wilden zulke bekeerde mensen niet meer accepteren. Shivaji voelde dat dit niet goed was. Dus hij accepteerde allen die terug wilden naar hun oorspronkelijke geloof. Ook veegde hij de dwaze gedachte van tafel, dat het een zonde was om een reis op zee te maken. Hij ondernam reizen op zee en liet forten bouwen.

Shivaji was heel erg boos op de mensen die corrupt waren of hun eigen land tegenwerkten. Hij haatte degenen die hun land verraadden. Hij zou zelfs zijn eigen zoon straffen, als hij zich tegen zijn eigen land zou keren.
Shivaji was de belichaming van rechtvaardigheid. Nooit verleende hij speciale gunsten aan zijn familieleden. De dapperen en verdienstelijken moedigde hij altijd aan. Dit zorgde ervoor dat de dappere mensen zich op konden werken en hoge posities konden innemen.
In zijn koninkrijk was er geen plaats voor egoïstische intriganten. Op deze wijze bracht Shivaji een ommekeer teweeg in elke sectie van het leven.

Dit is het spannende verhaal over hoe Shivaji zijn onafhankelijke koninkrijk kon stichten. Als we het lezen, vinden we dan niet dat ook wij een voorbeeld kunnen nemen aan Shivaji? Waarom is dit zo? Omdat Shivaji alle ontberingen voor zijn land en Dharm onderging. Hij maakte zich niet druk om zijn leven en vaak stond hij oog in oog met de dood. Tot aan zijn laatste adem leefde hij voor zijn land en voor de Dharm van de Hindu’s. Het is bijna 300 jaar geleden dat hij stierf, maar de herinnering aan deze man laat de fakkel van inspiratie branden.

Bron: H.V.Seshadri