Mensen die bekend zijn met het Sufisme (een verlichte stroming binnen de Islam), zullen misschien gehoord hebben van Kroonprins Dara Sukoh (ook wel gespeld als Shikoh of Sikoh), de laatste heilige van deze stroming. Het Sufisme was ontstaan toen de Perzen in contact kwamen met de Indiase cultuur en Sanatan Dharm en deze in hun eigen cultuur en religie gingen incorporeren.

Prins Dara Sukoh, was de oudste zoon van de wrede Shah Jahan, welke over het Mughal rijk heerste van 1628 tot 1658. Anders dan Shah Jahan, was Prins Dara Sukoh een mens die verlichting zocht en boven ras, culturele achtergrond en zelfs religie probeerde te stijgen. Hij stond er om bekend dat hij een zoeker was en graag in gesprek ging met mensen uit verschillende culturen en religiën. Sanatan Dharm, Zoroastrianisme, Jainisme en Sikhisme intrigeerden hem. Toen hij kennis maakte met de filosofie van Sanatan Dharm, integreerde hij het niet alleen in zijn eigen leven, maar deelde hij het ook met zijn medemens. Hij liet de heilige geschiedschriften, de Ramayan en de Mahabharat, vertalen naar het Perzisch. Daarnaast liet hij liet ook de Atharvaveda als eerste van de vier Vedas vertalen.

Geassisteerd door Pandits liet hij de Bhagvad Gita, de Prabodha Chandrodaya (een filosofisch verhaal geschreven rond 1060 AD), de Yoga Vashishtha, en later vele Upnishads vertalen naar het Perzisch. De Upnishads, die de hoogste vorm van filosofische teksten op de wereld zijn, liet hij samen vertalen met de hulp van Pandits uit Benares, die toentertijd de beste filosofen en geleerden waren op het gebied van het denken volgens de Upnishads, waarvan hij de vertaling op 28 juni 1657 publiceerde als Sirr-i-Akbar (Het grote Geheim).

Prins Dara Sukoh’s vooruitstrevendheid werd hem helaas fataal. Op 30 augustus 1659 werd hij onthoofd als verrader van de Islam, waarop volgens de Koran de doodstraf staat. Zijn jongere broer, prins Aurangzeb, welke na Dara Sukoh opvolger van de troon was, had hier opdracht toe gegeven. Behalve dat prins Dara Sukoh een obstakel was voor Aurangzeb, werd hij als een groot gevaar voor de rest van de Mughals gezien, doordat hij heel veel van Sanatan Dharm propageerde. In de teksten van de Mughals wordt hij beschreven als een radicale liberaal. Aurangzeb probeerde tevergeefs ieder spoor van zijn oudere broer uit de geschiedschrijving te wissen, maar zijn daden waren alom bekend, zowel binnen de moslim als de Hindu gemeenschap.

Dara Sukoh wordt gezien als een Sufi heilige door velen in India, omdat hij steeds verder groeide en de Mughals in hun spirituele zoektocht dichterbij de Dharm bracht. Jammer genoeg wordt hij ook gezien als de laatste Sufi heilige. Na zijn moord, is de ontwikkeling van het Sufisme richting de Dharm gestagneerd. Hoe zouden India en de wereld eruit hebben gezien als de Islam was veranderd op de schaal zoals hij dat wilde? Dit is een mooie vraag waar we helaas nooit het antwoord op zullen krijgen.