चले श्याम सुन्दरसे मिलने सुदामा, जपते हुवे मन में हरे कृष्ण रामा |
लोटा वो डोरी कांधे पर लटकाये, तन्दुल के पोतरी बगल में दबाये,
पहुँच गये विप्र द्वारिका पुर धामा ||

Chale Shyám Sundar se milne Sudámá, japte huve man men Hare Krishna Rámá.
Lota vo dorí kandhe par latkáye, tandul ke potarí bagal men dabáye,
Pahunch gaye Vipra dváriká pur dhámá. 

Terwijl Sudama naar de knappe Shyaam gaat om Hem te ontmoeten,
reciteert hij in zichzelf Hare Krishna Rama.
Met garen hangt een lota aan zijn schouder
en een pot van tandul drukt hij tegen zijn zij.
Toen hij aankwam in de plaats Dvarka,

छोड़ कर सिंहासन प्रभु पैदल पधारे, महलो के भीतर सुदामा जी आये,
सीने से सीने लगाये घनश्यामा || 

Chhor kar singhásan Prabhu paidal padháre, mahlo ke bhítar Sudámá jí áye,
Síne se síne lagáye Ghanshyámá. 

verliet de Heer Zijn troon en kwam lopend aan,
Sudamaji kwam het paleis binnen en omhelsde Ghanshyaam.

नहला धुला के प्रभु भोजन कराये, सोने सिंहासन पर उन को बैठाये,
दाबे हरि पाँव पंख डोलावें सत्यभामा || 

Nahla dhulá ke Prabhu bhojan karáye, sone singhásan par un ko baitháye,
Dábe hari pánv pank doláven Satyabámá. 

Hij waste zijn handen en liet de Heer eten, liet Hem zitten op de gouden troon
en Satyabama masseerde de voeten van Shri Hari.

हँस हँस के पुछे कृष्ण कन्हाई, भैया जी भाभी सौगात पठाई,
तन्दुल चबाने लगे घनश्यामा || 

Hans hans ke puchhe Krishna Kanháí, bhaiya jí bhábhí saugát patháí,
Tandul chabáne lage Ghanshyámá.

Lachend vroeg Krishna Kanhai: “Bhai, heeft bhoudjie saugaat gestuurd?”
Ghanshyama begon al op de tandul te kauwen.