Het was 1919 toen er een tragische gebeurtenis plaatsvond in India. Britse soldaten openden het vuur op onschuldige burgers, die bijeen waren gekomen in Jallianwala Bagh. Er was geen mogelijkheid tot ontsnapping, vele mannen en zelfs vrouwen en kinderen vielen dood neer. Bloed vloeide die dag als de stroom van een rivier. Deze gebeurtenis wekte woede en boosheid op in de gedachten van de mensen over het gehele land.

Bhagat Singh was twaalf jaar toen dit gebeurde. Zijn gedachten waren onrustig door deze gebeurtenis. De volgende dag kwam Bhagat thuis op het tijdstip dat hij altijd thuis kwam, maar toch waren ze thuis ongerust geworden.

Bhagat was niet naar school gegaan, maar in plaats daarvan ging hij direct naar de plaats waar de tragische gebeurtenis zich had afgespeeld. Hij glipte langs de politie en ging naar binnen. Binnen verzamelde hij modder met het bloed van de vermoorde mensen. Thuis aangekomen vroeg zijn zus waar hij gebleven was. Zijn moeder wachtte op Bhagat met eten voor hem. Eten was het laatste waaraan Bhagat dacht. “Kijk hier”, zei hij tegen zijn zus, ”Dit is het bloed van onze mensen, die gedood zijn door de Britten. Salueer het met respect.” De modder werd in een fles gedaan en deze fles werd geplaatst in een nis, waarna Bhagat er bloemen omheen legde.

De mensen, die in Jallianwala Bagh bijeen waren gekomen, waren ongewapend. Er was geen enkele mogelijkheid tot ontsnapping en ze werden genadeloos afgemaakt door Britse kogels. Zulke gedachten kwamen in Bhagat Singh op. Diep in zijn hart was het gevoel dat de Britten weg moesten uit India nog sterker geworden.

Het Indiase Nationale Congres vocht voor de vrijheid van India. Dit zorgde ervoor dat vele mensen weer begonnen te houden van het land. Voordat Bhagat naar de volgende klas zou gaan Besloot hij om te gaan helpen. Hij was toen pas 13 jaar.

Bhagat Singh vertelde zijn vader over zijn beslissing en vroeg hem om zijn zegen. Kishan Singh was hier erg blij mee en zegende zijn zoon. Bhagat verliet zijn school en voegde zich toe aan een organisatie.

In die tijd was er een grote organisatie tegen buitenlandse kleren. De reden hierachter was dat buitenlandse bedrijven profiteerden van de verkoop, terwijl de Indiase klerenindustrie hieronder leed. De organisatie had om deze reden besloten om alleen kledij van Indiase makelij te dragen. Alle andere kledij moest verbrand worden. Bhagat begon bij deze organisatie te helpen. Al vanaf kleins af aan droeg Bhagat alleen maar Indiase kleren. Elke week verzamelde hij buitenlandse kledij en verbrandde het.

In 1922 organiseerde het Congres een bijeenkomst in de stad Chari Chaura in het district Gorakhpur. Een paar onruststokers hadden 22 politieagenten opgesloten in een huis en verbrand. Er hadden hiervoor al gewelddadige acties plaats gevonden in Mumbai en Madras. Mahatma Gandhi was heel bedroefd geworden. Hij vroeg de mensen om niet samen te werken met zulke groeperingen. Bhagat, een jongen van 15, was heel teleurgesteld in Gandhi. Waarom zou een bevrijdingsorganisatie gestopt moeten worden, alleen omdat er 22 mensen dood zijn gegaan? Een 19-jarige genaamd Kartar Singh was voor al deze gebeurtenissen opgehangen door de Britse regering. Waar waren ze toen met hun acties tegen het geweld? Hoe kan geweldloosheid zo belangrijk worden? Vooral nu? Deze gedachten gaven Bhagat minder vertrouwen in dit soort organisaties. Hij was er nu sterk van overtuigd dat een gewapende revolutie de enige manier was om hun vrijheid te winnen.

Hij begon te lezen over de mensen die gevochten hadden in een revolutie. Hij concentreerde zich vooral op Ierland, Italië en Rusland. Hoe meer hij las hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat alleen een oorlog India vrijheid zou kunnen geven. De jeugd van India moest geïnspireerd worden om mee te vechten in de revolutie. De gedachte dat ze zouden vechten voor de vrijheid van India moest een goede motivatie zijn. Met dit alles in zijn gedachten begon Bhagat de jeugd te mobiliseren.

Bhagat zette zijn studie voort op het Nationale College. Dit college was opgebouwd door grote patriotten zoals Lala Lajpat Ray. Bhagat was al een tijd niet op school geweest, maar had veel kennis op de gebieden van geschiedenis en politiek. Het hoofd van de school was onder de indruk van zijn kennis en liet Bhagat gelijk beginnen met school. Overdag volgde hij colleges en ‘s avonds praatte hij met zijn vrienden over de komende revolutie. Dit werd zijn dagelijkse routine. Op school speelde Bhagat Singh in vele toneelstukken. Zijn leraar zag hoe Bhagat de hoofdrol speelde in Rana Pratap, Samrat Chandragupta en Bharata-Durdasha. Toen realiseerde hij zich dat Bhagat een groot man zou worden.

Bhagat leerde niet alleen uit schoolboeken maar verdiepte zich ook de revolutie. Naarmate zijn kennis groeide over de revolutie, des te meer wilde hij helpen. In Bengal legde hij contact met een groep mensen die ook voor een revolutie waren. De leider van de organisatie was Sachindranath Sanyal. De groep had één regel: als de leider hen zou roepen, dan moesten ze alles achterlaten. Ook hun familie en huis. Bhagat ging hiermee akkoord en werd lid.

De oma van Bhagat wilde dat hij zou trouwen en ze hadden een geschikt meisje gevonden. Een dag werd uitgekozen voor zijn trouwerij. De dag van zijn huwelijk was nabij, toen de leider van de revolutie hem riep. Zoals beloofd verliet Bhagat zijn familie en ging naar Lahore. Niemand wist waar hij heen was gegaan.

Bhagat liet een brief achter voor zijn familie. In de brief stond het volgende vermeld: “Het doel van mijn leven is te vechten voor de vrijheid van India. Ik wens geen aardse zaken. Tijdens mijn Upanayanam (een initiatieceremonie van Hindu’s) had ik mijn oom een heilige belofte gemaakt; Ik zal mezelf opofferen voor mijn land. Ik ga nu en geef alles op om mijn land te dienen.”

Bhagat ging naar Kanpur een ging daar werken als krantenverkoper. Hij leerde daar Ganesh Shankar Vidyarthi kennen die ook actief was in de revolutie. Bhagat werkte voor hem bij een tijdschrift genaamd The Pratap. Daar leerde hij ook de eerste lessen van de revolutie. Mensen die meededen met een revolutie veranderden hun naam vaak, zodat het moeilijk was om hen op te sporen. Bhagat Singh veranderde zijn naam naar Balawant Singh.

Thuis waren zijn ouders heel ongerust over hem. Zijn oma was heel erg ziek geworden en wilde Bhagat graag nog één keertje zien. Mensen werden gestuurd om Bhagat te zoeken en terug te brengen. Na het horen van de toestand van zijn oma ging Bhagat naar huis, maar thuis kon Bhagat niet rustig zitten. Op dat moment was er een organisatie genaamd Akali Dal actief. Om deze organisatie te stoppen beval het district verzamelaar Dil Bagh Singh dat niemand eten of drinken aan de leden van Akali Dal mocht geven. Dil Bagh Singh was een familielid van Bhagat Singh, maar omdat hij nu voor de regering werkte haatte hij iedereen die meehielp aan de revolutie.

Bhagat Singh wilde de organisatie Akali Dal helpen. Hij vertelde de situatie aan de mensen van zijn dorp en ze besloten om in het geheim voedsel aan Akali Dal te geven. Een week later was het programma van Akali Dal een groot succes. De gehele dag door praatten mensen over de vrijheid van India en de plicht van het volk. Ook Bhagat Singh sprak met mensen. Dil Bagh Singh kwam erachter dat mensen de Dal organisatie hadden geholpen en was boos. Hij stuurde een bevel om Bhagat Singh te arresteren. Omdat Bhagat 17 jaar was mocht hij niet gearresteerd worden en dit maakt Dil Bagh Singh nog kwader. “Hij mag dan te jong zijn maar zijn hersenen zijn dat zeker niet!”, schreeuwde hij.

Bhagat Singh was erg enthousiast, hij kon meer doen voor de revolutie, maar dan zou hij weer zijn dorp moeten verlaten. Bhagat ging naar Lahore en werd secretaris van een organisatie genaamd Naujavan Bharat Sabha.
Doel van de organisatie was om de Indiase cultuur te verspreiden, zodat de jeugd sterk zou worden en weer het vertrouwen in zichzelf zou krijgen, met als einddoel India te bevrijden.

Binnen een paar dagen begon de organisatie zich uit te breiden in verschillende steden. De organisatie vond het belangrijk om de helden die veel hadden gedaan voor de revolutie te vereren op hun verjaardagen. Foto’s van de helden werden versierd met bloemen en ze vertelden over het werk dat de helden verricht hadden. Zo leerde Bhagat spreken in het openbaar. Hij maakte contacten op vele scholen en verspreidde de boodschap van de revolutie.

De politie hield Bhagat Singh in de gaten en stuurden spionnen om zijn organisatie te volgen. Bhagat was met de trein naar Amritsar gegaan, maar de spionnen zaten nog steeds achter hem aan. Hij ontsnapte door het huis van een advocaat in te rennen. Hij reisde toen naar Lahore, maar daar wachtte de politie hem op en werd hij in de gevangenis van Fort Lahore gegooid. Bhagat wist niet waarom hij in de gevangenis was gegooid.

Een paar dagen eerder was er een bomaanslag gepleegd tijdens het Dussara festival. Doden en gewonden waren gevallen. De politie verdacht een groep die voorstander was voor de revolutie. Dit was de reden dat ze Bhagat Singh gevangen hadden genomen, ze wilden informatie en het maakte ze niet uit hoe. Bhagat Singh werd dagelijks gemarteld, maar hij vertelde ze niets.

Uiteindelijk besloot de rechter dat Bhagat Singh op borg vrijgelaten mocht worden. De borgsom was vastgesteld op 6000 roepies. De Britten hadden niet verwacht dat iemand de borgsom zou betalen, maar Bhagat Singh had goede indrukken gemaakt op mensen. Twee rijke personen genaamd Duneechand en Daulatram betaalden zijn borg. Bhagat was nu vrij, maar mocht hij opgepakt worden omdat hij werkzaam was voor de revolutie, dan moesten Duneechand en Daulatram nog eens 6000 roepies betalen. Bhagat wilde niet dat andere mensen in problemen raakte door hem, dus besloot hij het een tijdje rustiger aan te doen, totdat zijn borgtermijn was afgelopen. Zijn vader had een koeienstal gebouwd en daar Bhagat ging werken. Elke dag stond Bhagat om vier uur in de ochtend op om te gaan werken in de stal. Hij hield de stal netjes en melkte de koeien. Het maakte niet uit wat voor werk Bhagat deed, hij deed goed werk.

De hele dag hield Bhagat zich bezig met zuivel, maar ‘s avonds dacht hij aan de revolutie. Hij praatte met zijn vrienden over de revolutie. Hij kwam toen in contact met twee nieuwsbladen genaamd Kirtee en Akalee. Hij werkte voor de nieuwsbladen als schrijver. In enkele uitgaven werden mensen besproken die waren opgehangen omdat ze de revolutie hielpen. Bhagat introduceerde een aantal van deze mensen in zijn artikelen.

Nadat zijn borgtijd ook voorbij was sloot Bhagat het melkbedrijf en ging terug om te werken voor de revolutie. Nadat hij een vergadering had bijgewoond in Delhi in 1928 was hij niet meer thuisgekomen.

Wordt vervolgd…