Een jongen van 3 jaar maakt een wandeling met zijn vader. Enkele ouderen vergezellen hen. Wandelend lopen ze het dorp uit. Buiten het dorp genieten ze van het groene uitzicht van de akkers. De ouderen lopen langs de groene velden. De vader hoort de voetstappen van zijn zoon niet meer en kijkt waar hij blijft. De jongen zit op de grond en keer op keer plant de jongen iets. Zijn vader is nieuwsgierig geworden en vraagt hem wat hij doet. “Kijk vader, ik zal velden van wapens laten groeien”, geeft de jongen als antwoord. De ouderen zijn zeer verrast door het antwoord van de kleine jongen.

Deze jongen is Bhagat Singh, als groot held zou hij later vechten voor de vrijheid van India en in die strijd zou hij zichzelf ook opofferen.

In die dagen waren de ideeën van de revolutie over het gehele land bekend. Het volk was vastberaden zich los te maken van de Britse overheersing, zo ook in Banga, een klein dorpje in een district van Punjab. In dat dorpje woonde een dappere man, Sardar Kishan Singh, samen met zijn vrouw Vidya Vati. De familieleden van Sardar Kishan Singh waren altijd dappere en avontuurzoekende mensen geweest. Zijn familie kende vele grote helden. Allen hadden gevochten om India te bevrijden van de Britse overheersing. De ideeën van de revolutie brandden in hun harten, ook Sardar Kishan Singh had zulke ideeën. Zijn jongere broers Ajit Singh en Swaran Singh hadden gevochten om de Britse heerschappij te verwerpen.

Sardar Kishan, Ajit en Swaran Singh waren door de Britse regering veroordeeld tot gevangenisstraffen. Na het uitzitten van hun gevangenisstraf mochten Sardar Kishan Singh en één van zijn jongere broers, Swaran Singh, naar huis. Ook Ajit Singh zou binnenkort vrijgelaten worden. Vidya Vati was op dat moment zwanger. Ze beviel op 28 september 1907 van een zoon: Bhagat Singh was geboren. Hij was de 3e zoon van Sardar Kishan Singh en Vidya Vati. Omdat de jongen geluk voor zijn familie had gebracht werd de jongen Bhagat Singh genoemd (geluksbrenger).

Bhagat was een lieve jongen met een charmante glimlach. Mensen voorspelden dat hij beroemd zou worden. Zijn moeder Vidya Vati had een zwaar en moeilijk leven gekend, al vanaf het begin. Haar man was vaak weg om ervoor te zorgen dat India snel bevrijd zou worden. Ze kende de grote reputatie van zijn familie: de leden van de Singhfamilie waren allen grote vrijheidsstrijders geweest. Het maakte hen niet uit of ze in de gevangenis terecht zouden komen. Ze wist dan ook dat de kans groot zou zijn dat haar man in de gevangenis terecht kon komen, daarom moest Vidya Vati zelf ook in staat zijn de familiezaken te regelen. In zulke hectische tijden waren haar kinderen de enige troost die ze had. Ze waren heel intelligent en dapper, dit zorgde ervoor dat zij al haar ellende een beetje kon vergeten. Bhagat Singh was haar lievelingszoon.

Bhagat Singh ging naar de basisschool. Vanaf zijn jonge jaren was hij al gemotiveerd om te studeren. Hij was de beste van zijn klas en was voor op de andere kinderen. Hij kon heel mooi schrijven en was de favoriete leerling van vele van zijn leraren. Heel geliefd was hij ook onder de andere kinderen. Bhagat Singh was hun leider. Grote jongens droegen Bhagat Singh op hun schouders naar school en terug naar huis. Toen al was duidelijk dat Bhagat Singh grootse dingen zou gaan doen. Dat hij één van de grote helden zou worden van de revolutie.

Bhagat Singh maakte zijn vrienden met gemak. Van straatvegers tot zijn schoolgenoten, allen waren goede vrienden. Af en toe moesten de kleren van Bhagat gemaakt worden door een kleermaker. De kleermaker maakte de kleren, bracht ze bij zijn huis en ging weer weg. Zijn moeder vroeg aan hem wie de kleermaker was. Bhagat antwoordde daarop dat de kleermaker zijn vriend was. Zijn moeder reageerde verbaasd. “Is de kleermaker ook je vriend?” vroeg ze hem. “Ja, iedereen in het dorp is een vriend.” antwoordde Bhagat Singh. Bhagat Singh won probleemloos de harten van de mensen.

Bhagat Singh had twee ooms. Eén van hen, Swaran Singh, kwam weer in de gevangenis terecht. Het leven in de gevangenis was hard en zwaar, daardoor werd hij ziek. Zijn gezondheid ging er niet op vooruit, ook na zijn vrijlating niet. Het ging zelfs zo ver dat hij uiteindelijk overleed. Ook Ajit Singh was in de gevangenis beland. Hij bracht het er beter vanaf en bleef in leven, maar na zijn vrijlating verliet hij Punjab. De tantes van Bhagat Singh praatten over het zware leven van hun mannen en werden vaak droevig. Als hij dit hoorde zei Bhagat Singh altijd: “Huil niet tante. Als ik groot word zal ik de Britten verdrijven uit India en mijn oom terughalen. Ook zal ik de dood van mijn andere oom wreken.” De dappere woorden van Bhagat maakte indruk op de tantes en ze moesten lachen om zijn woorden. Voor nu zouden ze hun ellende even kunnen vergeten.

In de 4e klas vroeg Bhagat Singh aan zijn klasgenoten wat ze wilden worden. Sommige wilden dokter worden en anderen handelaar. Eén van hen antwoordde dat hij wilde trouwen, waarop Bhagat Singh antwoordde: “Iedereen kan trouwen. Ik wil de Britten uit India verdrijven.” Heel vroeg al vloeide het patriottisme door zijn aderen.

Bhagat Singh maakte zonder problemen zijn basisschool af in Banga. Zijn docenten waren onder de indruk van zijn intelligentie. Hoog scoorde hij op gebieden als geschiedenis, geografie en wiskunde. Alleen scoorde hij laag op de taal Engels. Hij scoorde 68 van de 150. Er werd gezegd dat dit kwam door de Britse overheersing. In een brief schreef Bhagat naar zijn opa: “Mijn score in engels is 68 van de 150. Ik had een score van 50 nodig. Dus heb ik het makkelijk gehaald.” Tijdens zijn studie leerde Bhagat Singh alles over zijn familie.

Wordt vervolgd…